/, Arbeidsmediation, praktijkcase/Exit onderhandeling met grote verschillen

Soms is er meer mogelijk in een onderhandeling

Standpunten kunnen ver uit elkaar liggen. De uitdaging is dan om mensen toch in beweging te krijgen.

16 keer zo veel

‘Volgens mij heeft het weinig zin om de mediation overmorgen door te laten gaan gezien de standpunten van partijen. Mijn cliënt is bereid om de transitievergoeding van € 15.000,= te betalen en de gemachtigde van werknemer eist € 240.000,=. Dat is 16 keer zo veel!’, aldus de mij bellende advocaat. Mijn antwoord was klip en klaar. ‘We laten de afspraak gewoon doorgaan. Partijen weten van elkaar wat de ander wil dus die stap is gezet. Het zal niet eerste keer zijn dat het toch lukt om er uit te komen. Bovendien is het geen koehandel waarbij in het midden uitgekomen moet worden.’

Aan tafel

Samen met partijen en advocaten had ik al snel de standpunten op het bord. Er lag een loonvordering op overuren en een salariscorrectie en een standpunt over toepassing CAO, begroot op € 150.000,=. Voorts werd de transitievergoeding en een billijke vergoeding gesteld. Werkgever gaf aan wel bereid te zijn tot iets meer dan de transitievergoeding, maar het moeten betalen van de volledig gestelde som zou per direct faillissement betekenen.

Pendelen

Met het splitsen van partijen in aparte kamers en het pendelen met standpunten kwam er beweging in de opstelling van partijen. Scenario’s passeerden de revue. Een scenario was om de loonvordering buiten de finale kwijting te laten en daar de rechter een uitspraak over te laten doen. De hoge juridische kosten bij langdurige procedures werden besproken, stagnatie van bedrijfsvoering door uitval werknemer, re-integratiekosten, psychologische belasting. En dan komt de grens waartoe partijen bereid zijn in zicht. Tja, en dan lijkt het toch nog niet haalbaar om er uit te komen.

Beweging

‘Laten we het over een totaalbedrag hebben wat betreft de vergoeding in plaats van ingewikkelde en juridische argumenten hoe het bedrag in elementen gezien moet worden, dat maakt het wel zo overzichtelijk’ stelde ik partijen voor. ‘Als partijen even ontevreden de deur uit gaan zijn beiden in dezelfde mate over hun grens gegaan in waar ze toe bereid zijn. Dat moment hebben we onderhand wel bereikt’,  zo hield ik partijen in beide kamers voor. ‘Je zult de pijn moeten nemen, en over de eerder gestelde grens heengaan, om er uit te komen. Dit geldt ook voor de wederpartij’. Stap voor stap, al pendelend, kwamen partijen dichter bij elkaar. Ik deed een beroep op de wil om eruit te willen komen en schetste met partijen meerdere keren de negatieve gevolgen bij geen overeenstemming.

Overeenstemming

Met het simplificeren van het bedrag, het willen komen tot een totale finale kwijting, het kiezen voor de gezondheid en het loslaten van principes kwamen partijen tot overeenstemming. Met een ondertekende vaststellingsovereenkomst gingen partijen opgelucht de deur uit. Handen werden geschud. En tegen welk overeengekomen bedrag? Och, dat doet er niet toe. Partijen kunnen weer verder.

Charles Luijten

Door |2018-06-20T20:18:46+00:0020 juni 2018|arbeidsmediation, Arbeidsmediation, praktijkcase|

Over de auteur:

Charles Luijten is gespecialiseerd Arbeidsmediator bij Result Mediation